Een ander paradijsje van de Yasawa's is Nacula Island, ook wel de Blue Lagoon genoemd. Dit eilandje ligt idchtbij een blauwe lagune, waar je het meest heldere blauwe water vindt. Dit eiland is best groot en hier wonen dan ook nog aardig wat mensen. Wij hebben het dorpje Nacula bezocht en met een kleine kleuter mee op reis was het erg leuk om hier even een schooltje binnen te kunnen gluren. Goed en leuk om te kunnen laten zien hoe het schoolleven en onderwijs er in een dorpje aan de andere kant van de wereld uitziet! 

 

B O Y S will be B O Y S 

Echte jongensbenen, zo noemen wij ze. Benen vol schrammen, blauwe plekken en schaafwonden. Onze jongens hebben ze standaard en zo hoort het ook. Het kan ook niet anders, want gewoon lopen is nooit een optie. Er moet altijd gerend worden en alles is een wedstrijd. De hoogste klimrekken zijn niet hoog genoeg en in de bossen is het wandelpaadje nooit spannend genoeg. Bang zijn ze nooit en alles moet worden uitgeprobeerd. Dit alles wordt natuurlijk alleen maar flink aangemoedigd door hum vader. Superleuk natuurlijk, maar hier aan de andere kant van de wereld, soms ver verwijderd van doktersposten en met behoorlijk wat enge beesten die op de gekste plekken kunnen zitten, mag het van mij soms best even wat minder. Reizen met 2 kleine avonturiers gaat dan ook niet altijd even vlekkeloos…

Travel, reistips, travelblog, stedentrips, vakantietips

EEN GOED BEGIN...

Onze reis was eigenlijk nog niet eens begonnen toen we al een bezoekje nodig hadden  van de eerste hulp. We liepen op Schiphol richting de gate, waar we flink wat rolbanden over moesten. Wandelen of stilstaan op deze banden is natuurlijk veel te saai. Nee, er moest gerend worden. Dit alles werd ook nog eens flink aangemoedigd door een stewardess. En toen gebeurde het. De jongste hield door zijn snelheid zijn eigen beentjes niet meer bij, struikelde en viel met zijn gezicht op de rolband. Zijn broer kukelde er bovenop en het resultaat was afschuwelijk. Overal bloed en een kind gillend van de pijn. De eerste hulp was snel ter plaatse. De flinke sneeën in het voorhoofd van onze kleinste man werden dichtgemaakt met een paar hechtpleisters en het bloeden werd gestelpt. Hij bleef het half uur erna goed wakker en helder en we mochten dan ook aan boord van het vliegtuig om te vertrekken naar Hongkong. Wat een begin van de reis…

 

NUMMER 2

Na een week of 2 was de ander aan de beurt. Tijdens een reis met kleine kinderen ontkom je er niet aan om af en toe een speeltuin op te zoeken, zo ook tijdens de roadtrip over de Great Ocean Road. We vonden hier een mooi speeltuintje, pal aan een mooi strandje en een helderblauwe zee. Waar dit zo’n idyllisch plekje had kunnen zijn kunnen wij nu alleen maar denken aan een rotplek en een stomme speeltuin. De oudste maakte hier namelijk een enorme smakkerd, terwijl hij tegen de glijbaan opliep. Exact de reden waarom wij nooit willen dat hij dit doet. Hij belande op de zijkant van zijn hoofd en was toen een paar tellen volledig afwezig. De schrik sloeg mij om het hart toen hij als een slap vaatdoekje in mijn armen lag. De enkele seconden voelden als een eeuwigheid en de ergste rampscenario ’s flitsten voorbij. Gelukkig kwam hij snel weer bij en herstelde hij goed van zijn val. De schrik zat er ongeveer een dag of 2 goed bij hem in. Inmiddels rent hij als we maar even niet kijken gewoon weer tegen alle glijbanen op en lacht als we hem herinneren aan zijn eerdere valpartij. Zucht...

KWAL!

Na een paar weken was de rust wedergekeerd, dachten we. Ok, er ontstond nog wel even paniek in de tent en groot verdriet toen bleek dat Haas, het knuffelbeest van onze jongste, verdwenen was uit een hotelkamer in Sydney. Het knuffeltje waar hij vanaf dag 1 van zijn bestaan mee slaapt was onvindbaar. Weg! De 15 pluche beertjes die hij vervolgens kreeg van een medelijden hebbende medewerkster, waarschijnlijk een oma van een ventje van dezelfde leeftijd, hielpen niet. Integendeel. Er werd juist harder gebruld om Haas. ‘ik wil geen nieuwe!! Ik wil Haaaahaaaaas!!! Woehoeeee!’ Hartverscheurend! Meneer is inmiddels prima af zonder knuffelbeest om mee te slapen dus dat is eigenlijk ook wel weer mooi opgelost. Maar goed. Tijdens onze roadtrip met de camper deden we onder andere het chille surfplaatsje Byron Bay aan en op een mooie middag liep ik met dezelfde kleine man de zee in, even lekker afkoelen. Net terwijl ik dacht, hé wat drijft er een gek plastic zakje voorbij, rukte mijn zoontje zijn hand uit het water en begon hard te brullen. Niks plastic zakje, het was een kwal! Een kwal die heel erg lelijk kan steken, want het gebrul ging nog ruim een half uur door. Waarom heeft die kwal mij toch niet gepakt?? Ik stond er 5 cm naast! Een lauwe douche hielp gelukkig iets. En wat nog het allermeeste hielp was een Freek Vonk pleister. Met een tijger erop. Bloed of geen bloed. Arme man. Waar zijn de kwallen-waarschuwingen als je ze echt nodig hebt???

 

We hebben de regenwouden met spinnen, kreekjes en rivieren vol krokodillen en prachtige zeeën met kwallen inmiddels achter ons gelaten en begeven ons midden in de outback. Met geweldige tracks door gebergten met rotsen waar je geweldig op kunt klimmen, rode gravelpaden met van die fijne kiezelsteentjes waar je wel de snelste op moet zijn en hoge canyons met steile afgronden. Ik hou mijn hart vast… 

 

Contact:

Follow Us

© 2016 by Sanne & Eleonora

  • Grey Facebook Icon
  • Grey Instagram Icon
  • Grey Twitter Icon
  • Grey Pinterest Icon